Úr Nemanda svefnsins

71.

Steypireiðin kemur upp úr hyldjúpinu. Geðrofin. Rofinn brimlaus hafflöturinn. Tímamúrinn. Atburðirnir. Fyrri hluti ævinnar, sálrænt  uppgjör. Hljóðið þegar skapgerðar-brestirnir brotna fram í andlitinu. Persónuleikabreytingar. „Hlunkurinn græni ygglir brýnnar.“ Fullur af  heift, hef verið bældur, lokaður inni í sjálfum mér. Sloppinn úr myrkrinu, dýflissunni. Djöfullinn eins og djöfullinn sjálfur.  Hlutgervi-ngurinn. Hlutgervingin Leikarinn sem veit varla af hlutverki sínu. Finn ekki hlutverk mitt í samfélaginu. Ræð mér ekki fyrir bræði, illsku heimsins. Stilli músíkina á hæsta, dreg niður rafdrifnar rúðurnar.    Ek bílnum hægt niður Skólavörðustíginn. Flestir kippa sér ekkert sérstaklega upp við hávaðann. Eru vanir unglingum einkum strákar að spila þungarokk með hátt stilltar græjurnar á rúntinum. En sumir setja upp vandlætingarsvip.  Þetta er orgelverk. Og hér í tíðindaleysinu drynur  í orgelpípunum dómsdagsfúgunni erkitýpan Nemo gamli er að leika á orgelið djúpt inni í kafbátnum. Heyri og finn fyrir sónarhljóðbylgjunni. Drynjandi bassaboxi unga mannsins sem ég sá síðar þegar mér var runnin mesta reiðin. Sem lítur í ofsabræði  til mín um öxlina út um afturrúðuna á bílnum.  Hann var dökkbrýndur.  Virkaði ógnandi.  „Þarna hitti fjandinn ömmu sína“ segir röddin úr undirdjúpunum og hlær. „Var ég virkilega svona brjálaður, viti mínu fjær,“  hugsa ég og finnst eins og ég hafa gert mig að fífli. En er samt á því að þetta hafi bara verið gjörningur.

Hörður Gunnarsson