Úr Heimaslátrun

 

Fyrir fimmtíu árum ef fyrir fimmtíu
árum ég og þú hefðum hist en ekki
núna tvöþúsund og eitthvað smá
....................þá
hefðum við mæst án orða yfir
stórum hvítum striga á glanslökkuðu
gráu steingólfi með stinna pensla
í tittlingsstað og látið strokurnar tala
rautt á strigann fyrir blóð hvítt
fyrir snjó grænt fyrir sáttina
og skyrtan þín rauða inní skáp og
súpermanbúningurinn minn í
þvotti naktir menn að kljást
...................núna
hafa umpólast kynin eða andpólast
þverpólast mörg heilahvel hafa
ný hlutverk eftir nokkur heilaraflost
á hverjum degi
      og skipulagða brynningu við litríka jötuna
...................líkamsopin
...................opnast og lokast
tíðar en áður
gleiðar en áður
...................(rétt er hvað?)
ef vel ætti að vera dygði í dag ekki
strigi það þyrfti allan heiminn því
barátta okkar er ekki í listinni
hún er ALLT lífið og viðhorfið

...................núna
duga ekki gömlu standpínupenslarnir
við þurfum að þrýsta út tíðablóði
þola listrænar stólpípur
skylmast með blautum naflastrengjum ef
einhverju á að miða

allt í einu

að því er virðist

erum við ekki

alls alls ekki

erum við ekki feður okkar við
erum synir okkar og dætur þeirra.

Davíð Stefánsson