Meri getur hagað sér líkt og Fönix og þarf engar eldtungur til

Mamma, manst þú þegar ég kom heim til þín,
í líki brúnnar merar og lagðist afvelta til þess að kasta?
Svo ör og kærulaus að mig verkjaði í lungun,
hitalykt úr hárinu.
Þú bauðst til þess að leysa af mér klafann.

Auðvitað vildi ég ekki segja þér
að á leið minni
að dyrum þínum hafi ég talið rauð tungl.

Þú spurðir einskis frekar,
Hélst kuðung upp að vitum mínum
og lofaðir mér að losa með krömpum
úr þöndum kviðnum í fínt gult leðursófasett. 

Þegar ég var búin straukstu mér af krafti um herðakambinn og veittir mér náðarskotið sem ég þráði.
Wúmmm
Það rauk úr haglaranum.
Lán er
að geta verið einhverjum þakklátur.

Kuðunginn lagðir á hilluna.
Hræið dróstu upp á loft og lagðir til.
Líknarbelgur yfir andlit, vítissóti milli tánna, fingurinn á varirnar.
Engin ástæða til að hneggja.
Hráhvít buna sprautaðist.
Í rautt plastfat.

Svo fórst þú niður í stofu
Með fatið
og sóttir alvarlegan klumpinn.
Þú vóst hann í hendi þér, þungan og þjappaðan.
Virtir hann fyrir þér, svona lítinn og leirkenndan.
Án forms, ataðan fæðingarfitu og blóði.
Hvað í fjandanum?
Þú skilur ekki dóttur þína,
hvar hefur hún verið, hvað hefur hún séð?

Klumpinn þrífur þú og setur í mjólkina,
Leggur á hilluna,
við hliðina á kuðungnum,
svo hann geti hlustað hann í tvö ár.

Manst'etta?
Núna vantar mig þennan kuðung.

Una Björk Sigurðardóttir