Ljóðlist

Ég kann líka illa við hana: aðrir hlutir skipta meiru handan þessa fitls.
Þegar maður les hana, hins vegar, af fullkominni fyrirlitningu, uppgötvar maður
þrátt fyrir allt, rými undir eitthvað sannferðugt.
            Hendur sem geta náð taki, augu
            sem geta þanist, hár sem getur risið
            gerist þess þörf, þessir hlutir skipta máli og ekki vegna þess að

hægt sé að þröngva upp á þá hástemmdri túlkun
            heldur vegna þess að þeir hafa
notagildi. Þegar þeir verða nógu afleiddir
            til að skiljast ekki lengur
má segja hið sama um okkur öll, að við
            dásömum ekki það sem
            við getum ekki skilið: leðurblökuna           
                        sem rígheldur sér á hvolfi eða í leit að

æti, fíla sem troðast, ótemju sem fer í kollhnís,
            óþreytandi úlf undir
tré, rýninn sem verður ekki bifað iðandi í skinninu
eins og hross undan fló, hafna-
boltaaðdáandann, tölfræðinginn –
            né heldur er réttmætt
                        að mismuna „kaupsýsluritum og

kennslubókum“; öll skipta þessi fyrirbæri máli.
            Maður verður hins vegar að skilja
á milli: þegar athygli er vakin af hálfskáldum
            er útkoman ekki ljóðlist,
né fyrren skáldin meðal okkar verða
            „bókstafstrúarmenn
            ímyndunaraflsins“ – ofan við
                        óskammfeilni og smámuni og geta stillt fram

til sýnis, ímynduðum görðum með raunverulegum
froskum, munum við öðlast
hana. Í millitíðinni, ef þú krefst á aðra hönd
hráefnis ljóðlistarinnar í
            öllum sínum hráleika og
            þess sem á hina höndina er
                        sannferðugt, þá hefurðu áhuga á ljóðlist.

            Marianne Moore

Þýðing: Eiríkur Örn Norðdahl