alþýðulist

við kistulagningu nætur tyllum við upp derhúfunum og bjóðum
nýja tíma velkomna með brjóstið þanið af skrýtnum draumum

bernskuvinkonurnar fóru með poppstjörnu í ferðalag til kína
ein læsti fætinum í humri sem skreið eftir gangstéttinni í kína

fyrir eyrum mínum hefur kyrrðin dregið meyjarhaft sem rifnar
án eftirtektar: útvarpsbylgjurnar afmeyja eyrun mín í dag!

orðið við heyrðist fyrst í hellum fornmanna sem tálguðu spýtur
einn sagði: við tálgum spýtur
annar sagði: nei ég tálga spýtur og þið tálgið líka spýtur
við tálgum spýtur, endurtók sá þriðji eftir hinum fyrsta
með áherslu þegar orðið „við“ hljómaði í annað sinn á jörðinni

í kaffipásunni klukkan tíu núll núll segist ein dá bresku útvarpsrásina
segðu: ég dái bresku útvarpsrásina á klukkutímafresti
þartil dagur hnígur til viðar: ég dái bresku útvarpsrásina

í hádeginu segir ein þetta vera hræðilegt með veika fólkið í landinu
það verður að útrýma sjúkdómum á næstu tíu árum
ég elska rauðkál
segðu: þetta er hræðilegt með veika fólkið í landinu
það verður að útrýma sjúkdómum á næstu tíu árum
nb sjúkdómum ekki fólki
ég elska rauðkál
á klukkutímafresti það sem eftir lifir dagsins
sól hnígur til viðar

skautarnir mínir biluðu
konan í kjallaranum var ókurteis í gær
afhverju hvæsir maðurinn í útvarpið
ást mín endar aldrei
gamall verður maðurinn galinn
lífið varir stutt
það er ekki hægt að hlusta á útvarpið hérna inni
ég hef fengið nóg af sorpblaðamennskunni
ég slekk á útvarpinu áður en andlátfregnirnir hefja upp sína fögru raust
af því þekkti ég einhvern lifir hann nokkra stund lengur í huga mér
ef ég fregna ekki strax andlát hins góða manns, hinnar góðu konu

endurtökum setningarnar á klukkutíma fresti þangað til sól
hnígur til viðar
heyrðu annars: verður þú viðstödd jarðarför sólarinnar í kvöld
afsakið þú mismæltir þig vinur: b á l - för

í kaffihléinu klukkan fjögur núll núll borðum við mjúkar bollur
hver sagði ekki að mjúkt væri algengt orð í ljóðum
mjúku bollurnar endurreisa hið fallna veldi meyjarhaftsins
að minnsta kosti sjö sinnum á dag verða eyru mín hrein sem mey
opnaðu bara munninn og rífðu í þig meyjarhaftið
orð þín skríða sem englar inn um hallarhliðið, rífa í sig meyjarhaftið
orð þín skríða sem ormar inn um hallarhliðið, rífa í sig meyjarhaftið
orð þín skríða sem veirur, sem athafnamenn með hamar og nagla
að berja upp nýjar myndir yfir hinar gömlu
í hallarkynnum hugans míns - baðherbergið var blátt í morgun

segðu eitthvað um ríku konuna sem var góð áður en hún varð rík
og að enn sé hún svolítið góð þótt hún sé líka hrægammur
og sjúk í að sýna vald sitt jafnmikið og eiginmaðurinn
sem er haldinn kvalalosta sem bitnar á alþýðunni
segðu þetta allt af því það er viðeigandi klukkan sextán fimmtán
um það bil þegar við rísum úr sætum með bollurnar í mallanum

skandall í þjóðmenningarhúsinu
skanndall í þjóðleikhúsinu
skandall á kvíabryggju
skandall á kópavogshæli frá klukkan sex til átta
flýtum okkur í jarðarförina
bálförina
ég elska þig líka á milli klukkan átján og tuttugu
ást mín endar aldrei
osfrv
hvernig ætlarðu að vera klædd við - bál-förina
allsber

löngu eftir kvöldmat, stuttu áður en kvöldkaffi er snætt
í heimahúsum - sannkölluð erfidrykkja með ótýndum krásum:
hundakex, mjólk, engjaþykkni, bikar af vatni, epli, hjónabandssæla
með tveimur essum, kamillute, hunang, saltkex, bjór, spægipylsa
tylla barflugurnar sér á barstólana
barflugurnar tylla sér á barstólana
sbr b-kaflinn í heldri  manna lestrabók
flugur á bar sem fyrr um daginn sátu á veggjunum víðsvegar
útum borg og bý
               pant vera fórnalamb, pant vera fórnalamb
hreiðra um töskurnar ef þær eru með töskur
undir barborðinu
hengja kápurnar á heiðarlegan og virðulegan máta á þartilgerða hanka
á súlunni við innganginn

og þá er að bíða eftir drykknum
og skola honum niður

og þá er að bíða drykkkjarins
og skola honum niður

hvar er ég
dimm kvöldrödd logagyllt að innan
eins og vír inní einangrunargúmmíi
þú ert á góðum stað
djúpur hlátur
djúpur hlátur
setningarnar á leið gegnum skolpræsisrör: barinn síðasti viðkomustaður
áður en haldið er útí sjó sem er pínulítið dýpri en þessi
alltumlykjandi, hvelfdi, hvelfingarlegi, himneski hlátur

hvar er ég
þú ert hjá mér
nei
ég held bara að ég elski þig sveimér þá
               sveimér þá
uss gríma
ég er komin með tannpínu
ég elska kál sem er rautt
mold skóflað inní eyrun mín
bjórnum skolað niður um vélindað
meiri mold mokað inní eyru mín
orðin sturtast niður holræsið
handmjúk sem fegursta flauelið á barnum
og handmýkri og mýkri sem þau hafa bergmálað oftar
og verið endurtekin
yfir daginn og um kvöldið
aftur og aftur og aftur endurtekin
segðu: ég elska þig aftur og aftur
glúgg glúgg
óskiljanlega fögur
orð
glúgg
við settum upp vanilluhringana þegar hann hafði tínt
hnéskeljarnar í fjörunni sem hann fór á við mig
og skreyta nú háls minn
               sjáðu!
hérna megin lykta ég af salti og hérna megin af sykri
               sjáðu!
hérna megin af salti, hérna megin af sykri
finndu hvar er ég, einhvers staðar á milli kannski, leitaðu fyrir mig
segðu aftur: hvar er ég
blátt kál

Kristín Ómarsdóttir