Meira um þau

Þau eru aðallega stór.
Þau eru þung og þau lafa.
Þegar ég fer á fætur er ég í brjóstahaldara
undir náttfötunum. Ég get ekki vélritað
þegar þau dragast eftir lyklaborðinu.

Undir hvoru þeirra er bogadregið spangarfar
eins og mjótt bros. Það var ljósbrúnt mar
á því hægra, nálægt bringubeininu.
Ég keypti betri haldara; það dofnaði.
Þeir eru dýrir, góðir brjóstahaldarar, og samt
verkjar mig í axlirnar.

Í kringum geirvörturnar vaxa löng svört hár.
Ég kippi þeim af í sturtunni
með blautum fingrum; plokkarinn er týndur.
Það er hnúður í því hægra: hann er góðkynja.
Hann er góðkynja.
Hann er góðkynja.

Í heimsku næturmyrkrinu ýti ég hnúðnum
upp að þumalfingrinum og sé krabbann breiðast út,
læknisstofuna, andlit mömmu minnar,
jarðarförina. Fólk mun segja fallega hluti.
Ég hugsa: verða betri manneskja
svo enginn þurfi að ljúga.

Vildirðu ekki vita þetta?
Leiðinlegt. Þú færð þau ekki
aðskilin frá lífi mínu, sársauka mínum,
rútínunni, óttanum,
mömmu minni, jarðarförinni minni;
sannleikanum sem þau munu segja.
Þú færð þau ekki.
Ég á þau.
Ég á þau.
Ég á þau.

Karen Healey

Þýðing: Hildur Lilliendahl Viggósdóttir