Brot 113

„Hvorki hunang né bý fyrir mig.“ – Sapfó

Ekki hunang,
ekki býsins þjófnaður
af engi eða sandblómi
eða fjallsrunna;
af vetrarblómi eða sprota
fæddum af síðbúnum hitanum:
ekki hunang, ekki sætur
blettur á vörum og tönnum:
ekki hunang, ekki djúp
dýfan í deigan maga
og tangarhald gullbryddaðra
fóta sáldraða frjódufti;

ekki svo –
þó algleymið blindi augu mín
og hungrið braki
myrkt og sljótt í munni mér,
ekki hunang, ekki suðrið,
ekki hár stilkur
rauðra tvíburalilja,
ekki björt grein ávaxtatrésins
fest í svignandi bjartri grein;

ekki hunang, ekki suðrið;
ah blóm fjólublárrar sverðlilju,
blóm hins hvíta,
eða liljunnar, visnar í grasinu –
fyrir ögn úr eldi sólar,
safnar slíkum hita og krafti,
að auðveldast skuggaprent,
kastað gegnum krónublöð
gulra blóma sverðliljunnar;

ekki sverðlilja – gamla þrá – gamla ástríða –
gamla gleymska – gamli sársauki –
né þetta, né nokkuð annað blóm,
en ef þú snýrð þér aftur,
leitar styrks í hönd og hálsi,
snertir eins og guðinn;
hunsar nótur lýrunnar;
veist að þú munt ekki finna,
gegnum rammann,
nokkurt strengjatif
heldur hita, ákafari ástríðu
beina og hvítra skelja
og ofsafengið stál.

HD (Hilda Doolittle)

Þýðing: Eiríkur Örn Norðdahl