Ýmsar athuganir
- úrval

Húsin sem við búum í eru ævaforn kofaskrifli í samanburði við þær hugmyndir um mannabústaði sem við berum innra með okkur.

Maður má ekki segja: alheimurinn, því hvernig á maður að geta dregið það saman í eitt hugtak sem er ómælanlegt.

Hinn frjálsi vilji er fáránleg hugmynd, eitthvað sjálfstætt starfandi á eigin vegum í óhlutbundnu hugsanarými.

Síðasta og æðsta fágun hégómans er ónýting alls hégóma, eins og kona leikur sér hættulausast með þann karlmann sem hún þarf ekki á að halda.

Það er eitthvað ólystugt við að leggja hendur á sitt eigið líf.

Miklar gáfur veita andlitinu eitthvað ríkulegt og þroskað, það er eins og andans fita leggist á andlitið, fita Mínervu.

Hinar mestu framfaramanneskjur heimsins eru raunsæismenn og þeir sem eru forlagatrúar.

Litla fólkið er holdlegt á sinn eigin máta, á nægjusaman máta sem miklir skapsmunir ráða ekki við.

Ef stórsnjallt fólk með púrítanískar augnblöðkur kemur auga á sannleikann, finnur það upp á ótrúlegustu aðferðum til að útskýra hann í burtu.

Við stöndum alltaf frammi fyrir einu – okkur sjálfum.

Dálítið svefnleysi eykur á snilligáfuna.

Hin meðvitaða dygð, dygðin að ræða, hefst fyrst með menntun gáfna, fram að því stýrist allt af dýrslegum tilviljunum.

Gagnrýnandinn er oftast þess lags manneskja sem talar nógu lengi um bók til að enginn viti lengur hvers virði hún er. Eigi gagnrýnandinn að sinna hlutverki sínu verður hann, skýrt og greinilega svo á því leiki ekki nokkur vafi, að gera heyrinkunnugt hvað bókin er. Bækur þurfa á vörumerki sínu að halda allt eins mikið og aðrar vörur.

Helsti kostur konunnar er að hún hefur hingað til ekki syndgað mikið á vitsmunasviðinu.

Ímynd hinnar fullkomnu framtíðar er mennska sem er jafn hrein og blómin.

Ljóð um kosmósinn verða aldrei nema hvísl.

Maður spyr ekki hvort Guð sé til eða ekki, maður leggur einfaldlega sinn litla skilning til hliðar.

Edith Södergran

Þýðing: Eiríkur Örn Norðdahl

Úrvalið er handahófskennt. Verkið allt er tólf síður og birtast hér um það bil tvær síður.